Αν τον συναντήσεις, μην βιαστείς...

Αν τον συναντήσεις, μη βιαστείς να τον προσπεράσεις στάσου πλάι του και χαιρέτησε τον ευλαβικά, κι άν δυσκολευτείς να τον αναγνωρίσεις ψάξε τα μάτια του, όταν βρείς στο βάθος της σιωπής του, την άγια οδύνη να είσαι σίγουρος πως είναι ο χειμώνας. Ο εκ βορρά και εξ απάσης της γης. Τότε θα δείς και τις ματωμένες πληγές του. Σκύψε καθάρισέ τες και κοινώνησε απ αυτές, είναι ο μόνος πια τρόπος για να τον προσεγγίσεις... Ο δρόμος σου θα είναι πια ανοικτός για τα ρόδινα ακρογιάλια, μετά από λίγους μήνες...

Dance Party... για τα αδέσποτα!

Τα άδεια κουτιά...

Στις αρχές Δεκεμβρίου, στα βιβλιοπωλεία. Τα άδεια κουτιά: Χαρά Ανδρεΐδου
Η ύπαρξή μας είναι μια σειρά από άδεια κουτιά∙ εφαπτόμενα αλλά όχι συγκοινωνούντα. Κάθε κουτί και μια ανάγκη μας. Και όλη μας η ζωή μια αδιάκοπη προσπάθεια να γεμίσουμε τα άδεια κουτιά μέσα μας, όλα τα άδεια κουτιά μέσα μας…
Μια γυναίκα, μια γυναίκα μόνη, προσπαθεί να καλύψει τις ανάγκες της. Έχει ανάγκη από έναν παθιασμένο, εξιδανικευμένο έρωτα, από μια κατασταλαγμένη προοπτική για το μέλλον, από τη χαρά και την ανεμελιά της στιγμής. Έτσι εμπλέκεται σε σχέσεις με τρεις διαφορετικούς άνδρες, συγχρόνως, που ο καθένας τους γεμίζει ένα διαφορετικό κουτί μέσα της. Είναι ερωτευμένη και με τους τρεις, αφήνεται και στους τρεις, άγεται και φέρεται από τις δικές τους ανάγκες, επιθυμίες, ευχές. Γίνεται τρεις διαφορετικές γυναίκες, τρεις διαφορετικοί άνθρωποι. Γεμίζει τα δικά τους άδεια κουτιά. Προχωρά στα τυφλά, προσπαθώντας να τους ερμηνεύσει, να τους καταλάβει μέσα από τα λόγια και τις πράξεις τους, και μ’ αυτές τις ερμηνείες πλάθει το δικό της σύμπαν, όπως όλοι μας.
Κάποια στιγμή συνειδητοποιεί την παράνοια που βιώνει, καταλαβαίνει ότι χάνει τον εαυτό της, και προσπαθεί να πάρει τη ζωή της στα χέρια της, να οδηγήσει εκείνη τις εξελίξεις. Συγκρούεται άγρια με την πραγματικότητα και με τα «θέλω» του καθενός χωριστά και αντιλαμβάνεται πως δεν μπορεί να ορίσει τον τρόπο που αντιδρούν οι άλλοι, ακόμα και οι αγαπημένοι άλλοι. Μπορεί μόνο να ορίσει τον τρόπο που αντιδρά, νιώθει, σκέφτεται, τον τρόπο που ζει η ίδια.
Ξεκινά ένα αναγκαστικό, έξωθεν επιβεβλημένο ταξίδι μέσα της, μέσα στις θάλασσες και στις στεριές της, για να γνωρίσει τον εαυτό της. Ανακαλύπτει έκπληκτη τη δύναμή της και τη χρησιμοποιεί συνειδητά για να κάνει μια σιωπηλή ειρήνη με τον εαυτό της. Ώσπου…

...Θέλω να μπαίνω μέσα στο μυαλό των άλλων. Θέλω να βρω έναν τρόπο, ένα φίλτρο, μια μαγική συνταγή που να μου επιτρέπει να μπαίνω μέσα στο μυαλό των άλλων∙ να μαθαίνω τι σκέφτονται, τι επιθυμούν, τι επιδιώκουν, ποια σχέδια καταστρώνουν, ποιες αμφιβολίες τους βασανίζουν, ποιες βεβαιότητες τους στηρίζουν, ποια πλευρά του κόσμου αντικρίζουν. Να μαθαίνω τι σκέφτονται∙ τι σκέφτονται για μένα∙ να μαθαίνω τι θέλουν∙ τι θέλουν για μένα∙ και από μένα∙ και αναλόγως να πορεύομαι. Να πορεύομαι στη ζωή μου και στη ζωή τους. Με σιγουριά, με βεβαιότητα, με ασφάλεια. Κουράστηκα με τις ερμηνείες, κουράστηκα, βαρέθηκα, μπούχτισα. Δεν θέλω άλλες ερμηνείες πια. Θέλω να μπαίνω στο μυαλό του άλλου και να ξέρω τι σκέφτεται. Ακριβώς ό,τι σκέφτεται. Χωρίς εικασίες, χωρίς ερμηνείες, παρερμηνείες, περιθώρια λάθους, λάθη, σφάλματα. Χωρίς ήττες…

Η Χαρά Ανδρεΐδου γεννήθηκε και ζει στη Θεσσαλονίκη. Έχει σπουδάσει, σε ελληνικά και ξένα πανεπιστήμια, Παιδαγωγικές Επιστήμες, Αρχαιολογία και Ιστορία της Τέχνης, καθώς και Μουσειολογία. Έχει διδακτορικό στην Κλασική Αρχαιολογία και μεταπτυχιακό στην Ανοικτή Εκπαίδευση. Εργάστηκε κατά διαστήματα σε όλους αυτούς τους τομείς , όπως και σε πολλούς άλλους, για να την κερδίσει στο τέλος η Εκπαίδευση. Η περιπέτειά της στη θάλασσα της γραφής ξεκίνησε πριν από μερικά χρόνια. Έργα της είναι τα μυθιστορήματα «Η αγάπη είναι πόλεμος» (Εκδόσεις Ψυχογιός, 2011), «Ημερολόγια διαδρομών», (Εκδόσεις Ψυχογιός, 2013), «Στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα» (Εκδόσεις Λιβάνη, 2014), «Τα άδεια κουτιά» (Εκδόσεις Λιβάνη, 2016). Όπως λέει η ίδια: «Δε ζωγραφίζω, δε χορεύω, δεν ξέρω να παίζω μουσική, ο δικός μου τρόπος για να εκφράζομαι είναι με τις λέξεις…»

Αναρωτιέμαι, όλοι αναρωτιόμαστε...

Εθνική εορτή είναι όταν η Ελλάδα αναδεικνύεται παγκοσμίως για επιτεύγματα της, για προϊόντα της, για τη συμβολή της κάπου, για τους ανθρώπους της. Εθνική εορτή είναι όταν ο Έλληνας δεν θεωρεί την πατρίδα του την ωραιότερη του κόσμου αλλά την ωραιότερη του κόσμου στα μάτια του, ξέροντας και τις αδυναμίες της ( και δικές του συνάμα... ) και όμως την αγαπάει και γι αυτό, θέλει να συμβάλλει στην εξάλειψη τους.
Όμως αναρωτιέμαι εάν έχουν νόημα αυτά και εάν ακούγονται ολίγον ξενέρωτα
τώρα που η πατρίδα μας περνά δια πυρός και σιδήρου. Γιατί τι να κάνει κι ο έρμος ο Έλληνας όταν λόγω των τεκταινομένων,οικονομικών και πολιτικών, βρίσκεται σε σύγχυση, να ταυτιστεί ή να μην ταυτιστεί με την πατρίδα του, της οποίας διοικητική ( με την πλατιά έννοια ) έκφραση είναι το κράτος το οποίο όμως τον συμπιέζει παντοιοτρόπως,  να μη πάθει σύγχυση, ποιος θα ζήσει η πατρίδα ή εγώ...
Αναρωτιέμαι, όλοι αναρωτιόμαστε...

Συγκέντρωση στον στόχο...

Η 2010 ή έτερη ποδοσφαιρική ομάδα της Κηφισιάς ( Κηφισιά 2010 ) 

θα παλέψει και την φετινή σαιζόν για την άνοδο στην δεύτερη κατηγορία 

του Πρωταθλήματος E.Π.Σ.Α. Το ξεκίνημα, μετά τρεις αγωνιστικές, κρίνετε θετικό, έχοντας δύο νίκες και μία ήττα ( 6 βαθμοί). 

Η προσπάθεια απαιτεί συγκέντρωση στον στόχο και σοβαρότητα σε κάθε αγώνα.

Σε δέκα λεπτά από την Κηφισιά...

Κτήμα Τατοΐου, πρώην βασιλικό κτήμα και νυν 'κτήμα ερειπίων'... Πενήντα χρόνια σιωπής στοιχειώνουν το ερημωμένο και ερειπωμένο κτήμα. Ένα περιβάλλον με παρελθόν τόσο κοντινό αλλά φαντάζει τόσο μακρινό λόγω εγκατάλειψης. Πέτρα, το απόλυτο οικολογικό υλικό δόμησης, επικρατεί ολοκληρωτικά και στα σαράντα συνολικά κτίρια με οξυκόρυφες δίριχτες στέγες. Όλο το κτήμα των 41 στρεμμάτων είναι διαρθρωμένο σε τρεις ενότητες: 1. Την ανακτορική, 2. Την διοικητική και 3. Χωριό (αγρόκτημα κ.ά.). Το προβάδισμα εδώ το έχει η φύση. Το Τατόι δεν είναι αυτοφυές δάσος. Είναι όλο φυτεμένο. Η δε ονομασία του είναι Δεκέλεια. Η ονομασία Τατόι είναι αρβανίτικης προέλευσης. Το πρώτο ανάκτορο που χτίστηκε ήταν ελληνοελβετικού ρυθμού με νεοκλασικά στοιχεία, το 1874 και κάηκε το 1916. Ο χρόνος κυλάει και στο διάβα του αλλάζει το τοπίο. Ωστόσο, κάτι μένει να βοηθάει τη μνήμη των παλαιών και ζωντανεύει τη φαντασία των νέων...